Inhaltsverzeichnis
<<< zurück | Wendisches Volksthum in Sage, Brauch und Sitte | weiter >>>
Wódny muž - Der Wassermann
Burg bei Burghammer
Wódny muž
Běše pak běše knježnička,
Swojeho nana jenička dźowčička.
Wona swojeho nana prošeše,
Zo by jej dał po dwoŕe khodzić.
»Rědko chču ći dać po dwoŕe khodźić,
Ale ty dyrbiś česna ženić so.«
Wona rědko po dwoŕe khodźeše
A wodny muž tam tež pŕinźe,
»Holca, luba holca, ty dyrbiś k lětu moja być.«
Wodny muž tam zasej pŕijédźe
Ze brinkot', klinkot, konimi,
Ze wobkowanymi, z wozami.
Won dźěše k starem nanej nutŕ.
»Hdźe maće wašu ńewestu?«
»Wona se hoŕekach komoŕe hotuje
A tam tak jara płaće
A swoje běłe rucy łama.«
Wodny muž ton tež k ńej pŕindźe.
»A čehodla płačeš holička?«
»Kak dha njedyrbjała płakać ja,
Hdyž wšicy ludźo praja,
Zo sy ty wodneho muža syn.«
»Njech woni pŕeco praja,
Wono tola hinak njebudźe.«
Woni na móst horje jědźechu.
Do poł toh' mósta pŕindźechu,
Dha poća so ton móst zenkować.
Stary nan pŕez wokno hladaše,
A swojej žonje praješe:
»O, žona, luba žona,
Kak tam to dźěćo plěwa!«
»Njech wono pŕeco plěwa,
Wono tola hinak njebudźe«.
Sedym tych tětkow běše,
Sedym tych synkow měještaj.
Na wosyme lětko dźěše,
Z wosymym tym synkom khodźeše.
Duž wona swojeho muža prošeše,
Zo by jej dał na swětk ke mši hić.
»Na swětk drje cu ći ke mši dać hić,
Ale žognowanja čakać njedyrbiš.«
Wona na swětk ke mši dźěše
A jeje bratraj tam tež běštaj.
»Witaj, o luba sotra!«
Zo sy ty na swětk ke mši pŕišła,
A poj ty z nama k hobjedu dom.«
Wona po žognowanje čakaše
A dźěše z nimaj k hobjedu dom.
Wódny muž ten tež tam pŕindźe:
»O, žona, luba žona,
Kak tam te dźěći płača«.
»Njech wone pźěce plača,
Wono tola hinak njebudźe.«
Wodny muž, ton domoj dźěše,
Sydom synkam głowički z wotwija
A sam so za durje hobwjesnje.
»Wo ničo mi tak njeběše
Hač wo te dźe najmjenše.
Kiž běše to najrjeńše,
Kiž kolebcy lěhaše,
Abo pujcy se kolebaše«
Der Wassermann
Es war aber, 's war ein Fräulein
Ihres Vaters einziges Töchterlein.
Sie ihren Vater bitten that,
Dass er ihr erlaubte auf dem Hof sich zu ergeh'n.
»Zuweilen will ich Dir erlauben auf dem Hof Dich zu ergeh'n,
Allein Du sollst in Ehren Dich verheirathen.«
Zuweilen auf dem Hof sie sich erging
Und der Wassermann da auch hinkam.
»Mädel, liebes Mädel, Du sollst zu Jahr die meine sein.«
Der Wassermann kam wieder hingefahren
Mit Kling und Klang, mit Pferden,
Mit erzbeschlagenen, mit Wagen.
Er ging zum alten Vater 'rein.
»Wo habt Ihr Eure Braut?«
»Sie kleidet droben in der Kammer sich an
Und weinet da so sehr
Und ringet ihre weissen Hände.«
Der Wassermann kam auch zu ihr:
»Und warum weinst Du, Mägdelein?«
»Warum nicht sollte weinen ich,
Wenn alle Leute sagen,
Dass Du bist Wassermannes Sohn.«
»Mögen sie immer sagen,
»Es wird1) doch anders nicht.«
Sie fuhren auf die Brücke hinauf,
Bis halb der Brücke kamen sie,
Da fing die Brücke an zu sinken. –
Der alte Vater sah zum Fenster 'raus.
»O Frau, liebe Frau,
Wie dort das Kind schwimmt!«
»Mag es immer schwimmen,
Es anders doch nicht wird.«
Der Jahre sieben waren (vorbei),
Der Söhne sieben sie hatten beide,
Auf's achte Jahr es ging,
Mit dem achten Söhnchen ging sie schwer.
Dann ihren Mann sie bitten that,
Dass er sie liess' zum Festtag in die Kirche gehen.
»Auf's Fest wohl will ich Dich zur Kirche lassen gehen,
Doch sollst Du nicht den Segen warten ab.«
Sie an dem Festtag in die Kirche ging
Und ihre beiden Brüder waren auch da.
»Willkommen sei, o liebe Schwester!
Dass Du am Fest zur Kirche bist gekommen,
Und komme Du mit uns zum Mittagsmahl nach Haus.«
Sie wartete den Segen ab
Und ging mit ihnen zum Mittagsessen heim.
Wassermann, der kam auch dahin.
»O Frau, liebe Frau,
Wie da die Kinder weinen.« –
»Mögen sie immer weinen,
Es wird doch anders nicht.«
Der Wassermann, der ging nach Haus,
Den sieben Söhnchen drehte er ab die Köpfchen
Und hing sich selbsten an der Thüre auf. –
»Um nichts war mir so leid es doch,
Als um das allerkleinste g'rade.
Das war das allerschönste,
Das in der Wiege nächtlich lag,
Oder in der Puj' sich wiegte.«
Quelle: Schulenburg, Willibald von: Wendisches Volksthum in Sage, Brauch und Sitte. Berlin: Nicolai, 1882, S. 54-55.
