Benutzer-Werkzeuge

Webseiten-Werkzeuge


sagen:sagenschwaben051

<<< vorherige Sage | Kapitel 1 | nächste Sage >>>

Der Hirt von Mühlheim

  Eine mündliche Überlieferung aus Fridingen

Do ist emol z’Mühlheim en armer Hirt g’sei, der hot amme Suntigemorga seine Schoof uffem Welscheberg triban und hot se doba g’hüetet. S’ist grad a b’sunders Fest an sellem Suntig g’halta woaran in der Wallfahrtskirch , und wie er nu da hoba d’ Glocka hot läuta höra, do hots dem arma Ma ^s Hearz schier abdruckt, daß er it au hot hikönnen und beatan und singan und eisern Herrgot loban und danka mit deana andere Christe z^säme. Er ist halt arm g’sei und hot für d’Gmoind hüeta müße. Er hot zwar a Weib g’hett und dia hot sust schaun mengsmol für en g’hörtet am Suntig, mo er gearn in d’Kirch hot gau wölla; aber sia ist an fellem Tag grad krank g’sei und ist dahom im Bett g’leaga. Do hot er si endli b’sunna und hot denkt: »’s ka nu emol it anderst sei; i muoß hüeta, daß mei Weib und Kind ebbes z’eßa hont, und eiser Herrgot wird mir schau dia Sünd vergean und Mareia, eisere liebe Frau, wird für mi beata!«

So hot der Ma still in seim Hearze denkt, und do ist em uf oanrnol eig’fallan: »aber worum kan i denn it au do unterm freia Himmel zu eiserm Herrgot und der hoilige Jungfrau beata?«

Und mit dem Gedanka hot er noh emol nach seine Schoof guckt und hot se näher z’säme triba, hot si dernah hig’setzt uffen Stoan , der grad do g’leagan ist, hot sein Huet radaun und hot nu beata wölla.

Aber do hot er mit Schreacka g’merkt, daß em sei »Nüster« fenhlt. »Hüt gaht mir au älles hinterfür!« hot er g’sait, und hätt nans möga, wo koan Loch ist, und lugt in der Verleageheit so vor si hin uf Ein Plätzle. Uf dem Plätzle aber ist just a Busch g’standa und der hot schöne grüne Blättle g’hett, und dia Blättle hont so g’strahlet und glitzeret, daß der Ma sie it g’nuag hot anseha könne.

»Ei, hot er nach ere Weil denkt, dia Blättle hot eiser Herrgot wachse laun und dia g’fallet mir airst; dia sind jo eaba so zierli und rund, wie d’schönste Perla von eme Nüster.« Und uf oanmol hot er ang’fanga z’beatan und hot ällemol a grüns Blättle rabrocha, wenn er an dees Ehre sei dem Vater! usw.« kumman ist; und hot oans ans ander higlait, daß a Ring draus woaran ist wie a reats Nüster. Z’letzia hot er emol gucka wöllan ob er mit dem airste Rosekranz schau featig sei und hot hia Blätte abzählt, und do sinds eaba fufz’g g’sei. Aber wie er dees letzt Blatt ang’regt hot, do find uf oanmol älle fufz’g Blättle lauter reate Goldstuck g’sei, oans schainer wies ander, daß der Ma seim Auge fast nit traut hot und ganz verstummet ist und z’airste nit gewagt hot, dees viel Geald z’nemman und in Sack z’schiaba. Seitdem hot er koan Naut mai z’leida g’hett und hot au amme Fei’rtig nimme hüeta derfa.

Quelle: Deutsche Sagen, Sitten und Gebräuche aus Schwaben, gesammelt von Dr. Ernst Meier, Stuttgart, Verlag der J. B. Metzler'schen Buchhandlung, 1852


sagen/sagenschwaben051.txt · Zuletzt geändert: von 127.0.0.1