Sibrandi Leonis vitae et res gestae abbatum in Lidlum apud 
  Matth. Analect. 8. VI. p. 188.
  Poet. behandelt von A. van Halmaelje im friesischen Volksalmanach 1836. S. 32.

Ten jare 1332 was Eelke Liaukama abt van het rijke klooster Lidlum. Behalve anderen behoorde ook oan dit klooster een uithof, niet verre van Boxum gelegen en (ook noch heden) ter Poorte genaamd. De hier wonende monniken en conversen brachten hun leven in weelde en ledigheid door en bedreven allerlei ontucht en onmatigheid. Dit ter ooren van den abt gekomen zijnde, besluit hij tegen Paasschen zich naar ter Poorte te begeven, om de overtreders te vermanen en op den goeden weg terug te brengen. Hij reist dan heen en wordt door de monniken eervol ontfangen en op een maaltijd onthaald. Men bracht een zwaren en sterken drank, om hem dronken te maken, doch hij, onthoudend, matig en van de dronkenschap een' afkeer hebbende, gaat naar buiten over de brug, opend de naburige stins en de deur van zyn nachtverblijf sluitende, legt hij zich te bedde en begeeft zich, na tot God gebeden te hebben, te slapen. De booze, verstokte, terugblij vende monniken, beraadslagen met elkander en besluiten, den abt te dooden, daar er juist eene zoo schoone gelegenheid is. In razende woede de brug overvliegende, vinden zij de deur van de stins gesloten en zijn genoodzaakt door de vensters in te breken, om bij den abt te komen. Deze, door het gedruisch ontwaakt, spreekt hen met de hem angeborene zachtheid en zoete woorden aan, vragende, wat zij wilden? waarop men hem met vele scheldwoorden toevoerde, dat men hem zocht, dat hij gekomen was, om hen te bestraffen, als of zij booswichten, hoereerders en dronkaarts waren, maar dat hij zelf een godlooze zwelger was. Als nu de brave man over deze onverwachte gewelddadigheden verbaasd, hen vroeg, of een hunner hem beschonken had gezien? duwden zij hem toe, dat zij hem dronken hadden zien uitgaan, dat hij gebraakt en dit in zijne wijde mouwen had verborgen; waarop hij antwoordde: „Welnu, keert de mouwen om!“ Maar als nu de booswichten de mouwen van het kleed aanvatteden, vonden zij in plaats van het genoemd vuil, niets dan enkel rozen, schoone rozen. Nu tot razernij en dolheid overslaande, schelden zy hem voor een toovenaar en duivelskunstenaar en slaan hem met een' zwaren stok zoodanig op het hoofd, dat het bloed de wanden bespat en de abt dood nedervalt. Men werpt het lichaam ten venster uit in de gracht, waar het den volgenden morgen door eene vrouw wordt ontdekt. De daders ontfingen hun verdiend loon.¹⁾

Quellen:

• Johannes Wilhelm Wolf, Deutsche Märchen und Sagen, Leipzig, F. A. Brockhaus, 1845