text:oberharz078
Unterschiede
Hier werden die Unterschiede zwischen zwei Versionen angezeigt.
| Beide Seiten der vorigen RevisionVorhergehende Überarbeitung | |||
| text:oberharz078 [2023/06/30 12:38] – ewusch | text:oberharz078 [2024/04/10 14:09] (aktuell) – gelöscht ewusch | ||
|---|---|---|---|
| Zeile 1: | Zeile 1: | ||
| - | [[text: | ||
| - | **[[capitel: | ||
| - | [[text: | ||
| - | ====== Mer soll dn Teifel net porren ====== | ||
| - | |||
| - | An Rathsel | ||
| - | |||
| - | (Im oberharzischen Bergmannsdialekt, | ||
| - | |||
| - | Is ämol ä Barkmann gewest. Wenn dar hot vor Ort geschtanden und hot sich epper geschnieft oder darkleinig, su hot er gesagt: Da Teifel, dan sost du hahn. Dos hot er lange Zeit su getriem. Aemol schlicht er ahch vor Ort un schnieft sich un saht: Da Teifel, dan sost du hahn! Su wiere dos gesaht hot, schlicht a der Teifel vorne. »Was hoste do gesaht, Karrel! Dos prowier mer noch ämol, soste sahn, wie dersch gieht.« – »Haha«, sahte dr Barkmann, »en wos woste du mir thun? Du host an mir kä Thäl.« – »Na, ich sah dersch«, schpricht der Teifel, »thuste mersch noch ämol, ich will net häßen, wie ich häß, giehtersch ene Värtelschtunne schlacht.« Und do dermit verschwindter. De annre Nacht wie dr Barkmann wieder vor Ort schtieht, klatsch! »Da Teifel, dan sost du hahn!« Schwuppdich is dr Teifel wieder do. »Ich sahdersch! Mach mich net zacket! kann su wos net leiden. Loßmersch unterwahng!« – »Haha! du alwerner Teifel! Ich bin hie in män Beruf. Kannst mir nischt thun. Schar dich deine Gäng!« – »Na ich sahdersch in Guten. Namm dich in Acht.« Do drauf verschwindter. De annre Nacht is dr Barkmann wieder vor Ort. Klatsch! »Da Teifel, dan sost du hahn.« In Ahmblick is dr Teifel do: »Karrel ich sahdersch zum letzten Mol. Loß mich zufrieden, oder es giehter schlacht.« – »Haha! du sost mich wull lahm loßen. Schar dich deine Gäng.« – »Ich hohdersch zum letzten Mol gesaht. Prowiermersch net wieder.« Wack isser. De annere Nacht wie mei Barkmann wieder vor Ort schtieht, klatsch! »Da Teifel, dan sost du hahn!« Dr Teifel is wieder do, un is glatt unriehmsch vor Wuth. »Wart, Jerg! Nu will ich dersch eindränge. Du sost mich zum letzten Mol gefoppt hahn!« Do dermit verschwindter. Mei Barkmann oder lacht sich schef und ähtschtne wos aus. Gut das Ding. In der namling Nacht macht sich dr Herr Uriäng nong Klasthol, nimmt ä paar Fansterscheim ausen Kerringfanster, | ||
| - | |||
| - | De Nacht vor dr Ecksekuzion kimmt dr Teifel zum Barkmann in dn Pfardieb seiner Schtet: »Na, Jerg, wie gefelltsder in dr Fisitenschtuh? | ||
| - | |||
| - | Endlich kumme de Leit wieder zurick von der Ecksekuzion. Su wie de Aerschten vor sän Haus kumme un sahn, daß dr arme Sinder zum Fanster raus guckt, Harr Jeses, schrein de Leit, dr Dellequent gieht all wallen! Har leit in sän Fanster un schmökt, daß es pafft! De Aerschten reißen aus wie Schoflader. Oder wies publiek wärd, daß dr Dellequent zum Fanster naus guckt, kömme immer meh ahn. Un zuletzt wärd vor dan Haus ä Tullmult un ä Schawul, as wenn de Walt ze Grund giehn soll. Har bleit ruhig in Fanster lieng un fletscht, as wenner än Lork an Schtrick hot. Endlich, wieer sän Schpaß lang genung gehat hot, redter de Leit ahn: »Kinnersch un ihr Leit! wos hotter denn vier? Seid doch gescheit! Kummt doch rein! Ich bin doch kä Geschpenst! Ae Geschpenst kann doch net schmöken. Un de Geschpenster giehn doch ahch an Tohk net wallen.« Oder Käner hot dn Hannel getraut. Drim is a Käner zune ins Haus ganga. Endlich kimmt a sei Kammerad. Dar faßt sich ä Harz un redtne ahn: »Bengel! bistes oder isses dei Gäst?« – »Ach sei doch gescheit! Wenn's mei Gäst wär, kännt ich ju net schmöken.« – »Ja sah mant, Bengel, wasde gemacht hast? Du hängst ju leibhaftig an Galling!« – »Is net wahr.« – »Harr Jeses, hoste denn mit dn Teifel ä Verbindnis gemacht?« – »Ach! Schwatzewark! Wenn ich mit dn Teifel ä Verbindnis gemacht hette, wier dar mich hie sitzen lossen? Kumin rein, su will ich dersch verzehln.« Na su gieht denn sei Kammerad nein zune in de Schtuh, un weil alle Leit sahn, dassersch salwer is un net sei Gäst, so kummese ah rein, daß de Schtuh geschtoppte vull wärd. Un do hatter allen Leiten de Geschichte von vornst ahn verzehlt, wie ichse eich verzehlt hah. »Oder wie is doch des mant mieglich?« saht sei Kammerad, »du sitzt hie un labst un mer hahn dich doch alle an Galling bummeln sahn un net än Schtruhwisch, | ||
| - | |||
| - | Satt! su is mei Barkmann dis Mol noch mit' an blan Ahg dervon gekumme, oder ihr geläbtmersch, | ||
| - | |||
| - | // | ||
| - | * // | ||
| - | * // | ||
| - | |||
| - | ---- | ||
| - | {{tag> | ||
text/oberharz078.1688121520.txt.gz · Zuletzt geändert: (Externe Bearbeitung)
